ولی بدبختانه اخیرن اخیرن ملاخظه شد که قاطبه جهانیان از مراتب معلومات ما بی خبر و از استفاده از این دریای بی کران فیوضات روحانی محروم و مهجور هستند. و به محض توجه به این نکته تاسف انگیز دل ما برای مردم بنا کرد به جیلیز و ویلیز سوختن.در همین موقع نیز اتفاقن یک جمع کثیر و جمع غفیر از اعاظم فضلا و اجله علما روی دست و پای ما افتاده با اصرار و ابرام و عجز و التماس و درخواست موفق شدند نا را راضی کنند که قبول زحمت فرموده مردم را قدری مستفیض نماییم. مانیز یکهو تصمیم گرفته از ان لحضه به بعدجز در راه خدمت به دیگران یک نفس از حلقوم خود بالا نیاوریم.

نتیجه آن که این وبلاگ مستطاب " حرف های یک شاعر" را که در حقیقت مشتی از خروار و یکی ازهزاران هزار آثار برجسته و دنیا پسند ماست قلم انداز به طبع برسانیم.

در خاتمه به کلیه جمعیت کره زمین توصیه میکنیم:هول بزنند کارت اینترنتی مرغوب تدارک ببیند( البته خط تلفنی ها یا بقول فرنگی ها دایل آپی هاش) و هرچه زودتر به وبلاگ ما مراجعتی فوریتی بنمایند و آن را آن قدر از نظر بگذرانند که تمام روز فقط وبلاگ ما در نظر ایشان مجسم گردد.. وگرنه بدانند ما به درجه خطرناکی حساسیم و فوری توی ذوق ما خواهد خورد و ما ذوق زده خواهیم گشت.

به هرحال خوشوقتیم که برای جاویدان کردن نام نامی ما و بلاگ ناچیزی به حضور انورتان پیش میکشیم.

بدرود تا درود