چندان که هیاهوی سبز بهاری دیگر

از فراسوی هفته ها به گوش می آمد

با برف کهنه

               که می رفت

از مرگ 

             من

                 سخن گفتم.

و با زنبور زرینی

که جنگل را به تاراج می برد

و عسل فروش پیر را

               می پنداشت

که بازگشت او را

              انتظار می کشد

و از آن با برگ آخرین سخن گفتم

که پنجه ی خشک اش

            نومیدانه

                         دست آویزی می جست

در فضایی

که بی رحمانه

تهی بود.

و چندان که خش خش سپید زمستانی دیگر

از فراسوی هفته های نزدیک

                    به گوش می آمد

و سمور و قمری

آسیمه سر

                   از لانه و آشیانه ی خویش

                   سر کشیدند

با آخرین پروانه باغ

از مرگ

             من

                      سخن گفتم.....

شعر از: شاملو