در آن سکوت وهم

            شلیک یک شلاق

 آتشکده خاموش

چشمان پر اشک مانی

                             لبخند می زند

بیرون معبد سنگی

        ایران نشسته سرد

                            لبخند بر لبش

                                            پر اشک

                                                می شود.....

                شعراز:خودم